Naar de "kl.t.n?"

Bankje met metalen krul

En nu weer eens iets heel anders. Vanaf mijn geboorte heb ik een spoor van rampen, schades en mislukkingen achtergelaten, zodra er enig gereedschap aan te pas kwam. Ook met kleding blijft het lusje of jaszak bij mij altijd net achter iets haken. Het gevolg vele meegesleurde fietsen, losstaande stellingen en kapot gescheurde kleding,

Een losse veter in de ketting van de fiets. Ook een alleraardigst effect. En dat gaat zo door tot op de dag van vandaag.

Wat je ook niet moet doen is het volgende? (Mannelijke lezers moeten misschien overwegen niet verder te lezen.)

Slippertjes

Geweldig genoten

Venetië

"Als het maar een warm land is" was één van de eisen van het jongere deel van het gezin ergens begin 2015. Het werd een warm land, bijzonder heet zelfs dit keer.

Jarenlang heb ik het weten tegen te houden, maar de procentuele invloed van de rest ging langzaam richting de vijftig procent. Ondanks een hartstochtelijk betoog om een ietsiepietsie-koelere regio op te zoeken, delfde ik het onderspit. Het werd Italië.

Met 'de vlam in de pijp' werd dus de Brennerpas overgestoken en belandden we voor de eerste keer als gezin in een Mediterraan klimaat. Weer een vinkje op de bucket-list van dochterlief er bij. Nog maar zo'n duizend te gaan.

Vakantie 2015 en waar ik al bang voor was, werd direct bewaarheid. Gestaag kroop de temperatuur al bij de eerste de beste zuidelijke alp omhoog. 35º, 36, 37, 38, 39 en, ja hoor, ook 40º kwam op de autothermometer in beeld in de gelukkig verder nog koele auto.

Buiten de auto sloeg de zon en de hitte onverbiddelijk toe. Lamgeslagen was je al na een seconde bij een tussenstop. "Wat is hier leuk aan?", denk je stiekem om de gezinspret niet direct te verstoren. Vier dagen later zou de hitte pas zijn hoogtepunt bereiken aldus de prognoses. Een alleraardigst vooruitzicht dat het nog heter kon worden.

'Doe dat nou niet!'

Peertje

Ooit kreeg ik op een verjaardag twee linkerhandschoenen. Nietsvermoedend trok ik ze aan. Beter gezegd: ik probeerde ze aan te trekken dus. Het bleek namelijk een beetje lastig te zijn. Even later ging het lichtje in de hersenpan aan en was de boodschap overgekomen.

Over lichtje gesproken. Onlangs begaf de lamp in de hal van mijn moeder het. Op een doordeweekse avond was ik even op bezoek. 'O, die vervang ik wel even.', zei ik. Mijn moeder zei, dat het een lastige lamp was. Ze adviseerde te wachten tot het dag was met beter zicht en dat het geen haast had.

De lezer begrijpt het misschien al. Ik heb een verstandige moeder en daarnaast kende ze me natuurlijk al een poosje. Het was een welgemeend en goedbedoeld advies.

Bandenspanning

Het bekende rode doosje

Na mijn eerste ervaring met "bandenlappen" (zie "Bobbel") duurde het vele jaren voordat ik het weer aandurfde het nog eens te proberen. Natuurlijk heb ik al die jaren gefietst, natuurlijk had ik wel eens een lekke band, maar altijd was er wel een andere handigerd, meestal vader en af en toe een vriend of kennis, die ik wist over te halen om het klusje te klaren. Dan...

Bobbel (deel 1)

Mijn eerste bijdrage in de klusrubriek. Over de titel kunnen al snel misverstanden ontstaan. Voor alle duidelijkheid, we gaan het hebben over fietsbanden en wel over het herstel ervan. In het Gronings heet het "lappen", in het Nederlands "plakken".

Handige man