Bellen achter het stuur

Bellen leidt toch echt af. Van de brug in dit geval.

Fietsend naar huis in fel gekleurde, hoofdzakelijk gele wielrenkleding reed mij afgelopen week een auto tegemoet. De weg was breed en geen obstakels aan zijn zijde. Toch week de auto langzaam maar zeker van zijn rechte lijn af richting links. Richting uw blogger dus.  "Even door iets afgeleid", hoop je nog. Afgeleid bleek dus ook zo te zijn, maar niet even. Ondanks dat ik inmiddels rechtop was gaan zitten, kwam de automobilist pas bij zinnen, nadat hij in een lange lijn schuin overstekend mij tot 10-15 meter was genaderd.

Op het laatste moment volgt dan toch nog een wilde ruk aan het stuur en hij ging nog net op tijd naar rechts. Ik, klaar om met een snoekduik mijzelf en mijn fiets in de berm te zwiepen, kon nog net op de weg blijven. Inderdaad, hij was afgeleid, want hij zat gewoon te bellen achter het stuur.

Er volgt een stille, 'lichte' verwensing van mijn kant en trillend van woede fiets je maar weer verder. Dit soort rijgedrag neemt eerder toe dan af is mijn indruk. De boete schrikt kennelijk niet af en controle vindt niet of nauwelijks plaats.

Een half jaartje terug. Terugkerend van een voetbalwedstrijd met drie jonge voetballers in de auto raakte een tegenligger een varkensrug langs de zijkant van de Rijksweg Groningen-Delfzijl.

Mobiel bellen en zijn gevolgen

 Met een sprong schoot de auto bij de oude kalkovens in de buurt van Garmerwolde een halve meter de lucht in en kwam tot ieders verbazing nog net weer goed op de weg. Het zou een mooi 'You Tube'-filmpje hebben opgeleverd, maar wat er gebeurd was als de auto richting onze kant was doorgeschoten bij 80 km p/u laat zich raden.

En u mag één keer raden wat de bestuurder achter het stuur deed. Juist. Ik denk zelfs, dat hij niet eens wist waardoor hij de lucht in ging.


Slechts € 220 bedraagt de boete wat in mijn ogen het 4- tot 5-voudige zou moeten zijn. Doden, gewonden bij botsingen of anderzijds, het lijkt zelfs de rechter niet uit te maken. De overtreders, na al dan niet dodelijke ongelukken, komen er in het algemeen gemakkelijk vanaf.

Keer op keer wordt bewezen, dat de mens met zijn handen en gedachten niet foutloos twee dingen tegelijk kan doen. Een telefoontje missen is zelden een ramp. Ik denk zelfs van nooit. Een telefoontje opnemen tijdens het rijden is, behalve ontzettend dom, een groot risico voor de medemens met mogelijk verschrikkelijke gevolgen.

En waarom? Altijd bereikbaar zijn, betekent eigenlijk alleen maar dat je een chaotisch leven leidt. Kennelijk ben je niet in staat om er enig structuur in aan te brengen. Je kiest consequent voor de verkeerde afleiding waardoor belangrijkere dingen, zelfs andermans veiligheid, op de lange baan worden geschoven of niet goed worden uitgevoerd.

Wat nog het allerergste is, is dat je verantwoordelijkheidsgevoel voor je medemens op het moment van opnemen of zelfs zelf actief gaan bellen en typen geheel terzijde wordt geschoven. Beschamend is het en de straf er op kan dan ook niet hoog genoeg zijn om dit gedrag de kop in te drukken.

Voorlopig moet je voor je eigen veiligheid, of je nu fietser bent of automobilist, nauwlettend elke tegenligger steeds meer in de gaten houden.

Boetes

Zware overtreding

Geen mooier vermaak dan leedvermaak. Zo heb je in jaren geen boete, zo heb je er twee, zeg maar drie. Zie ook mijn bijdrage "Boete", let op het verschil.

In het kader van hoe houd ik "mijn jongens" zinvol bezig en hoe spek ik de schatkist was het zondag 3 februari jl. weer zo ver.

Ruischerbrug

 Locatie Ruischerbrug, een "levensgevaarlijke" weg binnen de bebouwde kom, geen kruisend verkeer, geen voetgangers, maar altijd weer die wegpiraten zoals ik en mijn vrouw. 

Zondag, de dag dat de oudjes en jonkies hun sociale verplichtingen afleggen en zo dus ook de familie Dijkhuizen. We trekken er beiden tussenuit. Gesplitst zelfs, de vrouw met de auto naar moeder, uw blogger met auto en moeder naar elders voor ziekenbezoek. 

Wegpiraat

We racen, scheuren bijna, gezellig keuvelend met de onwaarschijnlijke snelheid van zo'n 80 km per uur richting Groningen en vanzelfsprekend 60 bij Garmerwolde vanwege een portretfotograaf aldaar. Al ruim 32 jaar mijn route, ruim 16.000 keer het stukje Ruischerbrug naar de stoplichten volgens een globale berekening. 

Natuurlijk rijd je daar niet altijd keurig 50 km p/u, natuurlijk is hard rijden niet of nauwelijks meer mogelijk door de toegenomen verkeersintensiteit. Zeldzaam zijn de momenten dat je zelf constateert dat er echt hard wordt gereden door je medeweggebruikers. Iedereen rijdt gewoon over het algemeen een natuurlijke snelheid, soms misschien iets te hard, maar in het algemeen een totaal ongevaarlijke snelheid, zeker op dit stukje weg. Eigenlijk is er dus nauwelijks een reden meer om juist daar te controleren. Toch ben je dan bij lichte overschrijding kennelijk al een wegpiraat voor onze overheid, en dus in overtreding en dus is een boete terecht. Toch?

Voor de aangrenzende bewoners is het geluidsniveau van het verkeer ook een reden voor de limiet van 50 km, maar met de steeds betere automotoren zou het verschil in decibels bij 50-70 km p/u volgens mij miniem zijn.

 Even terzijde, van de zotte is een mogelijk toekomstige Europese regel om de elektrische auto met een geluidje te laten rijden. We moeten gewoon opletten met zijn allen, op een fiets zet je toch ook geen ratelband. Heerlijk toch, die rust op de wegen.

"Je mag hier maar 50"

Voor veel mannen waarschijnlijk een bekende kreet. Vrouwlief naast hem houdt kritisch de snelheidsmeter in de gaten en vergeet zelden een opmerking te maken bij overschrijding. Voorlopig ben ik hier waarschijnlijk enige tijd van verlost, want vrouwlief is namelijk ook geflitst op de heenweg. 

Geluksvogel dat ik ben, had ik op de heenweg vrij zeker "sloompie" voor me rijden, hetgeen ons boete drie, misschien zelfs nummer vier, op één dag heeft bespaard. Maar "sloompie" was jammergenoeg deze dag op de terugweg in geen velden of wegen te zien, dus reed ik op de terugweg, gezellig keuvelend met mams, weer mijn natuurlijke snelheid en dus iets te hard. Flits!

Toeval of niet, ik reed op dat moment zelfs weer vlak achter mijn echtgenote aan. Dit keer reed ze zelf kennelijk nog net binnen de boetegrens. Vier boetes op één dag waren dus theoretisch mogelijk geweest. Eigenlijk hebben we dus winst gemaakt die dag, immers één of twee boetes bespaard.

Averechts effect

Persoonlijk verkeren we in de omstandigheden dat een en ander, behalve wat ergernis, nog relatief  gemakkelijk te verteren is. Boetes, van in dit geval totaal € 81, zijn voor velen in deze crisistijd echter een behoorlijke aderlating. Soms zijn ze belachelijk hoog, zeker in vergelijking met buurland Duitsland. Zij, die het wat moeilijker hebben, zijn genoodzaakt om het elders te besparen, mocht dat nog mogelijk zijn en de gewone economie is daarmee de dupe. Gelukkig vindt zelfs de politie nu dat het wat te gortig wordt wat hoogte van de boete betreft.

Bellen

€ 350 is de boete voor bellen achter het stuur. Vanmiddag werd ik nog bijna geschampt door een bellende "oma" (!!) op een kruispunt in Harkstede. Van mij mogen ze dat bedrag nog eens verdubbelen voor deze malloten.

Tenslotte. Binnen een jaar staat de teller dus op € 174 en dat voor iemand, die "het nieuwe rijden" uitgevonden zou kunnen hebben. Ach, zoals gezegd, geen beter vermaak dan leedvermaak en mijn vrouw houdt zich voorlopig wel stil. Pure winst, eigenlijk deze dag.

(Wordt hopelijk niet vervolgd)

Boete en bezwaar

In mijn vorig stukje (Boete, label "verkeer" d.d. 15 juli jl.) mocht ik de ontvangst van een boete melden. Gezien de hoogte, de situatie, mijn argumenten heb ik bezwaar aangetekend. Inmiddels is het (door velen voorspelde) antwoord binnen.

Boete

Rechts / blauw de Beneluxweg ri. A7

Juni 1, 2012, Beneluxweg, 08.19 uur ben ik op de foto gezet. Niet voor publicitaire doeleinden, niet als familiekiekje, maar voor een acceptgiro die als aardigheidje omstreeks je verjaardag in de brievenbus belandt. Toch nog iemand, die aan je denkt dus. Maar ...

Doodsverachting - de "Tour van Ten Boer"

Stadsweg

Tour de France. Op het moment dat dit woord in onze jeugd de kranten, radio en in mindere mate de televisie beheerste, werd de jeugd van Ten Boer ook door het virus aangetast. Een enkeling had een racefiets of iets wat daar voor door moest gaan. De meesten gewoon hun schoolfiets. Het autoverkeer eind jaren zestig, beginjaren zeventig in Ten Boer lag vermoedelijk een factor 100 lager dan in 2012. Maar vrijwel dagelijks stonden er in Ten Boer onze eigen tijdritten op het programma en wel in het centrum van het dorp!

Ruischerberg blijft toch Ruischerbrug

Degenen die van plan hun wintersportvakantie door te brengen op de pistes in Ruischerbrug (zie mijn eerdere blog) moet ik teleurstellen.

Ruischerbrug, eh, ik bedoel Ruischerberg

Onlangs is de verkeerssituatie bij Ruischerbrug gewijzigd. Een en ander heeft geresulteerd in een kruispunt met verkeersdrempels en plateaus waar de honden geen brood van lusten.